حقیقت درباره مهار سیمهای رهاسازی انرژی در دستگاههای گرمایشی فرابنفش
اگر تا به حال با دستگاههای گرمایشی خارج از منزل کار کردهاید، میدانید که آنها شرایط بسیار سختی را تحمل میکنند. در یک سو، گرمای شدید وجود دارد؛ در سوی دیگر، هوای مرطوب، شور یا بارانی.
راز این موضوع این است که خود سیمهای گرمایشی معمولاً مشکلی ندارند؛ اما مشکلات واقعی در جایی رخ میدهد که سیمها با لوله کوارتز در تماس هستند.
چرا این دستگاهها خراب میشوند؟
بسیاری از دستگاههای گرمایشی «برای استفاده عمومی»، با استفاده از چسبهای ساده یا سیلیکون ارزان قیمت برای مهار سیمها ساخته میشوند. در نظریه، این روش مناسب به نظر میرسد؛ اما در واقعیت، این مواد پس از مدتی تخریب میشوند. در نهایت، ماده مهارکننده دچار ترک خوردن میشود؛ این ترکها کوچک هستند، اما کافی هستند تا رطوبت وارد شود و مسیری برای عبور الکتریسیته ایجاد کند.
نتیجه: قطعی الکتریکی.
دلیل این امر این است که چسبهای ارزان قیمت نمیتوانند با انبساط و انقباض کوارتز در هنگام گرم و سرد شدن، همراهی کنند.
روش صحیح برای مهار سیمها
برای جلوگیری از قطعی الکتریکی، نیاز به مادهای داریم که بتواند با لوله کوارتز همراه شود. ما از چسبهای سرامیکی با دمای بالا یا سیلیکونهای تخصصی استفاده میکنیم. تفاوت اصلی این است که این مواد پس از هزاران ساعت استفاده، شکننده نمیشوند و همچنان انعطافپذیر باقی میمانند.
همچنین، طول سیم نیز مهم است؛ اگر سیم بیش از حد بلند باشد، مانند یک رسیور گرما عمل کرده و فشار زیادی روی محل اتصال وارد میکند؛ اگر سیم خیلی کوتاه باشد، فشار ناشی از گرما باعث ترک خوردن محل اتصال میشود. ما زمان زیادی را صرف تنظیم این فشار میکنیم تا سیم در جای خود بماند.
معایب این روش
البته، این روش معایبی نیز دارد؛ این نوع مهار سیمها، فضای بیشتری را در نقطه اتصال اشغال میکند؛ همچنین، امکان تعمیر سریع آنها وجود ندارد. وقتی که سیمها خراب میشوند، باید کل دستگاه را تعویض کرد.
شاید این روش کمی پیچیده به نظر برسد، اما ما حاضریم این ریسک را بپذیریم؛ چون بهتر از نگرانی درباره خطرات ناشی از آتشسوزی الکتریکی در فضای خارجی است.